آزادارمکی: اعتراضات خاموش نشده، فقط مدنیتر شده است | جامعه به عقب برنمیگردد
به گزارش اقتصادنیوز، کمتر از دو ماه از اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دیماه گذشته است؛ روزهایی که خیابان شاهد اوج گرفتن ناآرامی ها و اعتراضات بود. اکنون اما صحنه تغییر کرده؛ دانشگاهها محل طرح همان مطالبات شدهاند، اما با بیانی متفاوت. تجمعها شکل گرفته، شعارها تکرار شده و تقابلها نیز بار دیگر دیده شدهاند. پرسش این است: آیا این موج تازه، ادامه همان مسیر است یا آغاز فصلی تازه؟
تقی آزادارمکی، جامعهشناس و استاد دانشگاه، در بخشی از گفتوگو با اقتصادنیوز معتقد است آنچه امروز در دانشگاهها جریان دارد، امتداد همان اعتراضات پیشین است؛ با این تفاوت که اکنون «مدنیتر» شده است.
آزادارمکی میگوید جنبش دانشجویی امروز تنها محدود به مطالبات صنفی یا دانشگاهی نیست؛ بلکه حامل مطالبات گستردهتری است که در سطح ملی مطرح شدهاند. به گفته او، اعتراض نسبت به کشتهشدگان، مطالبه تغییرات بنیادی در شیوه حکمرانی و تأکید بر آزادی و حقوق مدنی، اکنون در فضای دانشگاه بازتولید شده است.
او تأکید میکند جامعه وارد مرحلهای شده که دیگر به سادگی به وضعیت پیشین بازنمیگردد. به باور او، اعتراضها نه تنها فروکش نکردهاند، بلکه در قالبی منظمتر و کمهزینهتر ادامه یافتهاند.
از خشونت خیابانی تا کنش مدنی
این جامعهشناس معتقد است شکل اعتراضات نسبت به دیماه تغییر کرده است. به گفته او، دیگر خبری از تخریب و خشونت خیابانی نیست و اعتراضها بیشتر در چارچوب تجمع و شعار باقی ماندهاند.
او میگوید: اگر برخوردهای تند صورت نگیرد، خودِ اعتراضها نیز به سمت خشونت نمیروند.
از نگاه آزادارمکی، تداوم اعتراضها بیش از آنکه ناشی از «ریختن ترس» باشد، نتیجه «پاسخ نگرفتن مطالبات» است؛ جامعه وقتی احساس کند شنیده نمیشود، مسیر بیان مطالبه را رها نمیکند.
امنیتیسازی؛ نسخهای که جواب نداده است
آزادارمکی نسبت به برچسبزدن امنیتی به اعتراضات هشدار میدهد. او معتقد است تجربه سالهای گذشته نشان داده که بازداشت و سرکوب، نهتنها مسئله را حل نمیکند، بلکه شکاف اجتماعی را عمیقتر میکند.
به باور او، روایتهایی که معترضان را به عوامل خارجی نسبت میدهند، دیگر کارکرد گذشته را ندارند. جامعه امروز روایت رسمی را بهسادگی نمیپذیرد و تلاش برای تغییر موضوع، بیشتر به افزایش بیاعتمادی منجر میشود.
جامعه مدنی؛ راهی که نادیده گرفته میشود
همچنین آزادارمکی تأکید میکند اعتراضات ادامه خواهد داشت؛ نه فقط در دانشگاه، بلکه در دیگر عرصههای اجتماعی.او راهحل را «میدان دادن به جامعه مدنی» میداند؛ به رسمیت شناختن حقوق شهروندان، تغییر روشهای حکمرانی و پذیرش اصلاحات بنیادین در سیاستگذاری. به اعتقاد او، آنچه امروز دیده میشود، کمبود اراده برای شنیدن این صداهاست؛ وضعیتی که اگر تغییر نکند، میتواند جامعه را به سوی تنشهای بیشتر سوق دهد.
